Dankviering deken Luc

wegen splitsen, maar blijven verbonden

In de dankviering van 1 september, bracht deken Luc deze homilie.

Wat vertel je in een afscheidstoespraak?

Als ik een bedrijfsleider was, zou ik hier vandaag resultaten moeten voorleggen in harde cijfers. Dat had kunnen tegenvallen: minder kerkgangers, minder doopsels, minder huwelijken … Gelukkig ben ik geen bedrijfsleider …

Als ik een politieker was, zou ik beloften moeten doen voor de toekomst, waar ik allemaal voor ga zorgen. En ook dat zou niet gemakkelijk zijn. Wat die cijfers betreft, is er niet onmiddellijk een ommekeer in zicht. Gelukkig ben ik geen politieker …

Wat een geluk dat ik hier als priester en als medechristen mag staan en spreken. Want zo mag ik samen met jullie met Gods ogen kijken naar de weg, die we de voorbije jaren samen hebben afgelegd. En dan voel ik vooral een grote dankbaarheid.

Kerkwerk is in deze tijd en in deze samenleving niet gemakkelijk (wellicht is het dat nooit geweest en zal dat het ook nooit zijn). Maar we hebben samen wel gezocht naar wegen om als Kerk relevant, betekenisvol, dienstbaar… te zijn voor onze medemensen.

Jullie kennen inmiddels de drie V’s, waarmee we onze roeping als geloofsgemeenschap proberen te verwoorden:
* Verbinden: mensen samenbrengen, een draagvlak geven, concrete dienstbaarheid, aandachtig voor de noden van deze tijd (vereenzaming, wij-zij-denken …);
* Verdiepen: aandacht voor de zinzoekers van deze tijd, het geloof aanreiken langs vele wegen …
* Verbreden: nieuwe wegen zoeken, samenwerken met alle mensen van goede wil …

Daar hebben we al die jaren samen aan gewerkt, met zoeken en missen, maar vooral met veel gelovige verwondering over de kracht van Gods Geest …

Het Evangelie, dat de liturgie ons dit weekend aanreikt, is bij dit alles een mooie boodschap. Als kerkgemeenschap komt het ons niet toe om een ereplaats op te eisen in deze samenleving. We mogen ons bescheiden en eenvoudig opstellen, dienstbaar aan het geluk van mensen. We dringen niemand iets op, we reiken aan …

Bovendien roept dit evangelie ons op om ons niet terug te trekken in een kleine kring van geestgenoten, waar we ons veilig voelen. We hebben een zending en een verantwoordelijkheid voor alle mensen met wie we samen deze wereld bewonen …

Dit wil ik ook nog kwijt. We hebben hier in Maasmechelen mooie geloofsgemeenschappen, fijne parochies, toegewijde vrijwilligers. Laten we dit beseffen en er dankbaar voor zijn. Naar mijn bescheiden aanvoelen wordt er nog teveel gezeurd en geklaagd over de kleine dingen die fout lopen en over de zwakke punten van de priesters en de medewerkers. We kunnen nog meer het goede zien en elkaar en nog meer onze dankbaarheid uitspreken voor al het mooie!

Jullie hebben goede kaarten in de hand om te blijven bouwen aan een warme en zorgzame kerkgemeenschap: vanaf morgen een nieuwe pastoor-moderator, sinds Pinksteren een nieuwe diaken, sinds mei een frisse muzikale kracht … bovenop alle trouwe medewerkers van het eerste uur.

Ik ben hier heel gelukkig geweest, als mens en als priester. En daar wil ik jullie voor danken. De wegen splitsen, maar blijven verbonden, als tochtgenoten met eenzelfde bezieling en eenzelfde doel …